میرزاده خاتون

دوست‌های بابا گروه صمیمیِ عجیبی بودن. همه‌شون عمو بودن برام و همه‌شون باشگاه داشتن مثل بابا. و مهمونی ها و سفر ها و دوستی ها و همه چی همیشه با هم بود. همسراشون هم همه خاله بودن برام. یه پای ثابتِ مهمونی‌هامون آواز خوندن بود. اون صداها برای همیشه تو دل و گوش و ذهن من موندگار شده. امروز همین‌جوری داشتم دنبال چیزی می گشتم. نمی‌دونم چی کار کردم که به جاش خوردم به این آهنگ مرضیه. یاد عمو یوسف افتادم. صداش همیشه آروم بود و خیلی مهربون. از من می‌پرسید: چی بخونم عمو؟ می‌گفتم: یه دل اینجا، یه دل اونجا ... بعد شروع می‌کرد که: یه روزی رفتم که رفتم رو واست خونده بودم /اون زمونم به خدا تو کار دل مونده بودم /یه دل اینجا ... یه دل اونجا / اشک حسرت توی چشما / من عزیزم راه دوره ... 

این آهنگ رو گوش دادم و اشکم آروم آروم اومد و صدای عمو یوسف که خاطره ی نوجوونی های اون سال‌هاست پیچید تو گوشم. بعد رفتم تو حس و حال عاشقیِ سال‌های نوزده بیست سالگی و دلتنگی های عاشقانه‌ی نوزده بیست سالگی ...

زنگ زدم به خاله فرشته. هی می‌خواستم گریه نکنم ولی کردم. یه‌ذره برام تعریف کرد از دورانِ بارداری‌ش. تعریف کرد از موقعی که حامله بوده توی اصفهان. که عمو یوسفم دوست داشته دخترش هم‌اسمِ من باشه. چیزهای خوب تعریف کرد. خوب بود. پرت شدم وسطِ اون روزها. یاد عمو یوسف که لیمو می‌چکوند تو چایی. بعد یاد بابابزرگم افتادم. جاش تو زندگی‌م خیلی خالیه ،بس که مهربون و خوش‌زبون بود. یاد مامانِ دوستم سحر. یاد خیلی‌ها... 

الان که می‌نویسم سبک‌ترم. یه چیزهایی هست که تو زادگاهت که هستی اصلن نمی‌فهمی که انجامشون می‌دی. یکیش سر خاکِ عزیزها رفتنه. من چه می‌دونستم دوست دارم یه وقتی سر خاکِ عزیزهام برم. بعد یه آهنگی آدم رو می‌بره سر خاک همه‌شون.


رفته بودیم رستوران. ساعت ده شب. شام نداشتیم و امیرم معتقده غذایی که سفارش بدی برات بیارن خونه خوب نیست. غذای بیرون رو چی بشه که حاضر باشه تو خونه بخوره. دوست داره بره بنشینه توی رستوران همون رو بخوره ! این بود که ساعت ده شب رفته بودیم رستوران. من حوصله نداشتم. همونجور ژولیده پاشدم یه مانتو تنم کردم و یه شال انداختم سرم. موبایلم رو هم جا گذاشته بودم و می‌خواستم برگردم بردارم که گفت موبایل من هست دیگه. گفتم خب. خودش هم دستش رو کرد توی موهاش و چندبار انگشت‌هاش رو مثل چنگک کشید تو موهاش و مثلن مرتب شد:|

رفتیم یه رستوران چینی. یه غذایی داره که امیر عاشقشه. اینطوری که گوشت گوسفند رو باریک باریک بریدن و توی سس‌های چینی پرت و پَلا خوابوندن با پیاز. بعد یه دستگاه می‌یارن سر میز و می‌تونی روش گوشت‌ها رو سرخ کنی. با سالاد جوونه گندم و کدو و هویج و لوبیا و پلوی چینی. یعنی فکر کن رستوران بری و خودت غذا بپزی! اونم ساعت ده شب! :| برعکس ِمن، اون همیشه دوست داره یه نقش مثبتی تو جامعه بشریت داشته باشه. منم سپردم به خودش!

راستش اصلن گرسنه نبودم. زود غذا خوردنم تموم شد و داشتم امیر رو تماشا می‌کردم که با حوصله گوشت‌ها رو سرخ می‌کرد و یه‌ذره یه‌ذره برای خودش می‌کشید توی کاسه و با پلو و سالاد قاتی می‌کرد و می‌خورد.

خیلی احساس خوبی داشتم. گاهی بین خوردنِ غذاش حرف می‌زد و از اینور اونور می‌گفت. فکر کردم چقدر راحتم الان. بعد یهو غصه‌م شد:| گریه‌م گرفته بود. می‌دونستم تقصیر هورمون‌های حاملگیه. اما گرفته بود دیگه. گفتم نمی‌دونم قبلن زندگی چطوری بود. نفهمید از چی حرف می‌زنم. گفتم قبل از داشتنِ تو و این بچه. همه‌چیزهای معمولی که الان دارم و می‌دونم چقدر معمولیه، قبلن اصلن معمولی نبود. اشکم قشنگ پشتِ پلکم بود. داشت چای یاسمین می‌خورد یعنی چای یاسمین سفارش داده بود. لیوانش رو گذاشت دم لبم گفت بخور. خوردم. گفت دیدی؟ چای سبز داده به جای یاسمین. می‌بینی اصلن معمولی نیست. خنده‌م گرفت. گفت اوه ساعت ده دقیقه به یازده‌ست. پاشو بریم. 

امروز که با مانتوی گل‌گلی رفتم دانشگاه،امیر گفت می‌خوای به شهرداری کمک کنی؟ گفتم چطور؟ گفت برای زیباسازی فضای شهری ! :) بعد من فکر کردم چرا که نه! به نظرم حتی مهم‌تر از همه‌ی پارک‌ها و موزه‌ها و همه‌ی جاهای دیدنیِ شهر ، دخترهای رنگارنگِ تو خیابوناست که اونجا رو زیبا می‌کنه. دخترهایی که مانتوها‌شون گل‌گلیه و شال و روسری‌هاشون رنگی. همون‌هایی که زنده و زیبا توی خیابون‌ها و کوچه‌ها و کافه‌ها می‌چرخن و آدم هر طرف رو که نگاه می کنه چندتا نقطه ی زیبای ِ در حال حرکت می‌بینه :) 



اول صبح - آزمایشگاه: پسر و دختر جوونی که احتمالن قراره عروس و دوماد بشن اومدن برای آزمایش ِ خون. دختره آزمایشش رو می‌ده. پسر همراهِش دو متری قد و صد کیلویی وزن داره اما از آزمایش می ترسه!!روی صندلی از حال می ره. مادر زنش از همون اول شک کرده. انگار هی درِ گوشِ دخترش می‌گه این چرا غش کرده نکنه معتاده ؟ دختره هم هر سه ثانیه یه بار می‌گه اِاا مامان ! :|


ساعت ده صبح - آرایشگاه : خانمی روی صندلی نشسته. آرایشگر داره موهاش رو رنگ می کنه. بچه‌ی دو ساله‌ش پایین پاش وُول می خوره و بهونه می‌گیره. تلفنش زنگ می زنه. در یه لحظه می پره بچه‌ش رو بغل می‌کنه و سینه‌ش رو می چپونه توی دهنش که ساکت بمونه! با اون یکی دستش گوشی‌ش رو جواب می‌ده. آرایشگر همچنان داره موهاش رو رنگ می زنه ! حدودن شیش تا کار رو همزمان با هم پیش می بره ! بچه‌ش توی بغل ، سینه‌ش تو دهن بچه ، یه دستش به تلفن ،اون یکی به موهاش ، حواسش هم چیزی اون وسط ها ! متعجب می‌شم از این همه تمرکز و خلاقیت :|


ساعت دو ظهر - توی ماشین در حال حرکت: آقای مُسنی زیر نور آفتاب در حال مُردنه از گرما. جلوش ترمز می‌زنم می گم پدرجان من فلان مسیر رو می‌رم اگه مسیر شما هم می‌خوره بیاین سوار شین هوا گرمه. می گه ممنون عمدن واستادم توی گرما می خوام یه‌کم آفتاب بگیرم !!!o_0


ساعت دو نیم بعدظهر - خونه:  به امیر می‌گم خواستم یه نفر رو سوار کنم از بس که هوا گرم بود. ولی گفت داره آفتاب می‌گیره اونم گوشه ی اتوبان ! امیر نه می‌خنده نه تعجب می‌کنه.  باعصبانیت می‌گه اگه سوار می‌شد و می‌دزدیدت چی‌کار می‌کردی ها ؟ !!! آخرش یه بلایی سرت می‌یاد با این تریپ فکرهای عامه پسندانه‌ت !!! :|||


ساعت پنج بعد ظهر - آزمایشگاه: رفتم برای جواب آزمایش. همون دختر و پسرِ صبحی بازم اومدن برای آزمایش مجدد تو شیفت بعد ظهر. پسر باز دوباره از حال می‌ره! مادرزنش دیگه داره می‌زنه زیر همه چی! دختره قهر کرده از آزمایشگاه می ره بیرون! داماد هنوز روی صندلی از حال رفته :|


ساعت شیش عصر - روبه روی دکه روزنامه فروشی: از ماشین پیاده شدم که مجله بخرم. خانمی دستش رو می‌ذاره روی شونه‌م برمی‌گردم می‌بینم اوه از این خواهرای تمام بسیجیه و شایدم گشت ارشادی! سر تا پا براندازم می‌کنه و می‌گه چرا آستین هات کوتاهه و موهات باز ..! بعد می‌گه می‌شه من رو برسونی فلان جا عجله دارم و می‌شینه جلوی ماشین!!! و من که متعجبانه خواهر ِعزیزمون رو به انتهای مسیرش می‌رسونم،خودمم باورم نمی‌شه این اتفاق رو! :|


ساعت دهِ شب - خونه : نشسته‌م و امیر یه ظرف بزرگ بستنی و معجون می‌ذاره جلوم ، قاشق اول رو نخورده  برگه‌ی آزمایشم رو می‌خونه و می‌‌گه وضعیتِ قند خونم پره‌دیابتیکه و.. بی توجه به حرفاش به خوردنم ادامه می‌دم بلکه یا من تموم بشم یا این روزعجیب ! :|


از حقارت آدمها کینه به دل نگیر. اونها گاهی حسادت کورشون می‌کنه. فرق نمی‌کنه چند ساله باشن. چه مدرکی داشته باشن. حساب بانکی شون پر باشه یا خالی. آدمیزاد وقتی حسود می‌شه حقیرترین موجود دنیاست.



برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

یکی از اخلاق‌های امیر اینه که هروقت من  دارم از شدت استرس می‌میرم و کمال‌گرا می‌شم و هی از همه‌چی ایراد می‌گیرم ، اون خیلی ریلکس رفتار می‌کنه و هرچی من می‌گم الان موقعیت حساس و مهمه اون می‌گه «نوچ، مهم نیست!»همیشه هم بین نوچ و مهم نیست بلند می‌خنده. جوری که حرص آدم دربیاد :| 

خب راستش رو بخواین هیشکی بلد نیست این مدلی آرومم کنه. یه‌جور مسخره‌یی امید و بی‌خیالی رو با هم قاطی می‌کنه :)

+فردا دفاع تزم برگزار می‌شه ..

سکانس اول

مریضم می‌گه «چقدر خوبه که خانومام درس خوندن و دکتر شدن. من که اصلن دوست ندارم برم پیش آقایون پزشک. همه‌شون یه‌جورین. مگه نه خانم دکتر؟» دستیارم بهش چشم‌غره می‌ره و می‌گه «همه که نه. مثلن شوهر خانم دکتر.. » خانمه طفلکی هول می‌شه ودست و پاش رو گم می‌کنه. می‌گه «وای ببخشید.من نمی‌دونستم آقاتونم دکتره..حالا جدی با یه مهندس ازدواج می‌کردین بهتر نبود؟» !!


سکانس دوم

تو اتاق رزیدنت‌ها نشستیم و حرف می‌زنیم که ناگهان صدای یکی از استادها از اتاق بغلی توجه‌مون رو جلب می‌کنه: «هیکلش چه‌جوریه؟؟.. ترگل ورگل باشه‌هاااا..»بعد از شنیدن یه مکالمه‌ی ده دقیقه‌یی متوجه می‌شیم ایشون داشتن منشی جدیدشون رو انتخاب (شایدم خریداری) می‌کردن :| 


سکانس سوم

امیر رو نگاه می‌کنم که مشغول ترمیم دندونه و مریضش نق می‌زنه و درست همکاری نمی‌کنه. اگه من جاش بودم انقدر عصبی می‌شدم که کار رو ول می‌کردم ولی امیر همچنان باحوصله مشغوله. می‌رم کنارش و آهسته می‌گم: نمی‌خوای یه تذکری چیزی بهش بدی زودتر کارش تموم شه بریم؟ می‌گه: «آخه این دختر خانم ِ خوشگل نازش زیاده!» دختره نخودی می‌خنده. انگار از حرف امیر خیلی خوشش اومده. بالاخره کارش تموم می‌شه. موقع رفتن به امیر می‌گه: «من می‌خوام با پسرخاله‌م عروسی کنم‌هاااااا» ..و قیافه‌ی امیر اون‌لحظه دیدنیه D:

آخه دختره فقط هفت ساله‌شهD:


سکانس آخر

الان باید نتیجه‌گیری کنم . مثلن بگم با پزشک/دندونپزشک جماعت وصلت نکنید اگر هم می‌خواید با پزشک/دندونپزشک جماعت وصلت کنید،سعی کنید طرفتون متخصص اطفال باشه :d

نه ! واقعن نتیجه گیری مسخره‌ایه . می‌خوام بگم چشم‌تون رو باز کنید که طرفتون آدم حسابی باشه. و آدم حسابی بودن نه ربطی به مدرک تحصیلی داره، نه به شغل، نه به اینکه ماشینش چیه و خونه‌ش کدوم محله‌س.. دیدم که می‌گم.