میرزاده خاتون

آدم‌ها هیچ وقت از روزهای بدشون عکس نمی‌‌گیرن ،از توی مود نبودن‌شون، از داغون بودن‌شون، از فلان روز که همه چیزشون به باد رفت، همه‌‌ی خواستن‌‌شون رفت، آدم‌‌شون رفت. هیچ‌کس از روزی که توش تموم می‌شه، به التماس می‌افته، اشکش در می‌یاد، زندگی می‌چلوندش ،عکس نمی‌‌گیره. شاید چون قراره فراموش بشه و به‌قولی بگذره و همه چیز بره به سمت بهتر شدن. اما نکته‌ی جالبش اینجاست که تمام خوشحالی‌‌هامون، تمام خنده‌ها، تمام عکس‌های باحالمون نهایتن می‌شه خاطره‌‌یی،  فولدری ، آلبومی ، بعضی وقتا یادآوری... اما همه‌ی بر بادرفته‌هامون می‌شه حقیقتی به اسم زندگی، که با اینکه هیچ‌جا ثبتش نکردیم و هیچ تصویری ازش نداریم ، اما نه هیچ‌ وقت رهامون می‌کنه و نه فراموشش می‌کنیم.


  • میرزاده خاتون